حلمت مرة حلم مجنون
لقيتنى بأطير وبلف الكون
على جناح يمامة بيضاء اللون
لفت بيا بلاد وبلاد
قابلت فيها اصناف من العباد
وسمعت عنها اخبار وامجاد
رحت بلاد مليانة قصور
لافيها بائس ولا مفقور
تمشى فى شوارع تلقى زهور
وعيون ماليها النور
سألت وقلت ده يبقى ده ايه
قالوا دى بلد الأحلام يا بيه
كل الناس بتحلم تعيش فى بلد
لافيها أحزان ولا هم ونكد
وطرت من تانى وقلت اروح بلاد تانى
واشوف بعينى العجب
وصلت لبلد مهجورة من الناس
لافيها وَنَس ولا حراس
اتمشيت فيها شوية
يمكن الاقى اللى يرد عليا
وانا ماشى كده ومتعجب
من خلوها من اى انسان شرير كان او طيب
لقيت واحد عجوز قاعد لوحده بيكلم نفسه ومتعجب
قلت احمدك ربى اهى البشاير هَلّت
سألته ياعم فين الناس فين البشر
بص وقاللى كان زمان وجبر
قاللى البلد دى كان فيها كل ظالم جبار
لا عرفت قلوبهم رحمة ولابينهم وبين ربهم عمار
وياما يا بنى ناديت فيهم و وعظت وذكرت
ولا كان فى فايدة وادى النهاية
وعرفت ان دى بلد الظلم والاستعباد
وقلت الف تانى واشوف
ونزلت فى بلد غريب الشكل والمنظر
لا السكان بشر ولا البيوت من طوب او حجر
لكن سكانها ملايكة طايرين فى السما
وبيوتها قصور فيها العز والهنا
تهت بصراحة وما دريتش انا فين
دى بلاد عجيبة بجمالها ترتاح العين
وسألت على استحياء ملاك منهم
انا فين؟ فى الجنة ولا انا بحلم
قال لى لا دى جنة ولا انت بتحلم
دى بلاد الخير والحب والصفا
احنا اللى بنسقى الارض حب ونزرعها وفا
واتمنيت ما ممشيش عمرى من دى بلد
لكن ما باليد حيلة والانسان طول عمره فى كبد
ولما نويت الرحيل
لقيت الارض بى بتميل
وحسيت كأنى اترميت
من جبل عالى وعالأرض اتحطيت
واتارينى فى اوضتى مرمى
عالارض جنب السرير
واللحاف منه متعرى
وعلى دماغى عصافير بتطير
